3. Nieproszony gość.

                                                            ~~~ Oczami Kelly ~~~

- A więc dotarliśmy. - Oznajmiłam, zatrzymując się przed drzwiami.
- No, tak. - Przytaknął Justin.
- Jeszcze raz dziękuję za pomoc. Gdyby nie Ty...
- Ohh, daj spokój, Kells. Nie musisz tyle razy dziękować. Mi wystarczy, że się ze mną umówisz.
- Słucham? Sorry, ale nie umawiam się z nieznajomymi.
- To uznaj mnie za przyjaciela.
- Na miano przyjaciela trzeba sobie zasłużyć. - Odpowiedziałam, odchodząc.
- Kelly, nie uważasz, że tylko prawdziwy przyjaciel, jest w stanie  uratować życie swojej przyjaciółce?
- Nie o to mi chodziło. Przyjaciel to osoba, o której wiesz wszystko. Zawsze możesz na niego liczyć. Przyjaźń nie pojawia się w jednym dniu. Justin, nic o Tobie nie wiem...
- No właśnie! To trzeba się lepiej poznać. Posłuchaj mnie. Jestem tutaj dla Ciebie. Pozwól mi zostać Twoim przyjacielem. Nie ważne, co może się stać. Po prostu daj mi szansę.
- Czy czasem za bardzo się nie angażujesz? Jestem dla Ciebie obcą osobą.
- Gdyby każdy był dla siebie obcy, to na świecie nie byłoby w ogóle miłości.
- Dobra, nie wymądrzaj się już tak. W sobotę jestem wolna, jeśli chcesz to możesz po mnie wpaść.
- I nie można było tak od razu? Ok. Będę już leciał. Zamknij za sobą dobrze drzwi.
- Nie jestem dzieckiem! - Krzyknęłam do oddalającego się chłopaka.
- Każdy nim jest! - Odpowiedział, biegnąc w stronę miasta. Uśmiechnęłam się pod nosem i postanowiłam wejść do środka.
- Proszę, proszę...kogo my tu mamy! - Jak na złość zastałam Emmę w domu. Mam nadzieję, że nie widziała Justina'a.
 - Witaj, siostrzyczko. - Powiedziałam sztucznie się uśmiechając.
- Kim był tamten młodzieniec? To z nim włóczyłaś się cały dzień?
- Zamknij się, proszę, bo zaraz nie wytrzymam i użyje kostnicy do uciszenia Cię.
- Bo ja nigdy nie byłam w piwnicy, wiesz? Daruj sobie. Idź lepiej otworzyć drzwi. Twój kochaś się do nas dobija.
- Kto?! - Zapytałam, podchodząc do okna.
- Nie wiem. Nie znam go.
- Poczekaj. Pójdę sprawdzić kto to. - Zostawiłam siostrę, udając się do drzwi. Kiedy je otwarłam, zamarłam.


                                                           ~~~ Oczami Harry'ego ~~~

   Plan się zmienił. Jednak od dzisiaj zacznę spełniać wymagania Flash'a. Stojąc w ukryciu, obserwowałem dom Kelly. Jej matka wyjechała. W domu została tylko jej młodsza siostra. Nagle zauważyłem Kelly z jakimś chłopakiem. Ich zachowanie nie świadczyło o prawdopodobieństwie, że mogą być parą. Dziewczyna nie miała ochoty na towarzystwo tego chłopaka, dlatego zwróciła się ku drzwiom. Po chwili zobaczyłem, jak tamten łapie ją za dłoń. Flash kazał mi meldować, jeśli napotkam jakiś problem. Czuję, że z tym chłopakiem nie będzie łatwo. Wykręciłem numer do  Flash'a.
<rozmowa telefoniczna>
- Flash! Mamy problem. - Wyszeptałem do słuchawki.
- Co się dzieję?
- Czemu nie powiedziałeś, że ona ma chłopaka?
- Kelly? Jestem pewny, że jest wolna.
- To wyjaśnij mi czemu widzę ją z jakimś chłopakiem...
- Chyba wiem z kim ona tam jest . Zabiję gnoja.
-  Zaczekaj. Skąd wiesz kim on jest?
- Miałem dzisiaj przyjemność spotkać naszą panienkę. Chciałem się z nią zabawić, ale znalazł się ten maczo. Spokojnie, Curly. Nie masz powodu do obaw. Zaraz kogoś tam wyślę. Ten gnojek pożałuje, że się urodził.
- A co mam robić?
- Zajmij się Kelly. Najlepiej niech nie wychodzi z domu.

[...]

- Co Ty tutaj robisz? Skąd znasz mój adres?! - Wiedziałem, że tak zareaguje.
- Spokojnie, nie denerwuj się. Przyszedłem pogadać.- Powiedziałem opanowanym głosem.
- Nie mamy o czym gadać. Nie waż się mnie dotknąć! - Krzyknęła wściekła dziewczyna.
- Wpuść mnie do środka. - Nalegałem.
- Nie ma mowy! Co Ty sobie wyobrażasz?!
- Wiem, że wtedy w bramie przegiąłem. Przepraszam Cię za to.
- Ale ja nadal nie wiem, czemu mnie nachodzisz.
- Chodzi o to, że... - Nie wiedziałem, co powiedzieć. Może od razu mam się  zapytać:" Użyczysz mi kostnicy, bo jeśli nie, to Flash nas zabije?" Żeby to było takie proste...
- Mógłbyś się wreszcie  wysłowić? Przeciąg jest. -Wysyczała.
- Słyszałem o Twoim ojcu. I chyba wiem, kto mógł się przyczynić do jego śmierci. - Na szybko obmyśliłem plan. Myślę, że ją to zaciekawi. Jest szansa, że dzięki temu wpuści mnie do domu.
- Jeśli to ma być żart, to radzę Ci ruszyć tyłek i wynosić się stąd.
- Pozwól mi wejść, a wszystko Ci wyjaśnię. - Złapałem ją za rękę. Nie mogę pozwolić na to, żeby mnie już w ogóle znienawidziła.
- Mówiłam, żebyś mnie nie dotykał! Puszczaj! - Za wszelką cenę chciałem, żeby przestała myśleć o mnie, jak o jakimś psycholu.
- Możemy porozmawiać jak cywilizowani ludzie? - Zaproponowałem, patrząc jej prosto w oczy.
- Jak cywilizowani ludzie, powiadasz? Hmm... ja tutaj widzę tylko jedną cywilizowaną osobę. MNIE!
- No nie bądź taka...
- Jaka? Nie rozumiem czemu mam z Tobą utrzymywać kontakt, skoro Cię nienawidzę i mi się nie podobasz. Nie mam zamiaru grać w te Twoje głupie gierki. Jeśli myślisz, że po tym wszystkim możemy zostać przyjaciółmi to się grubo mylisz. Odwal się ode mnie na zawsze! Mam ważniejsze sprawy na głowie niż Twoje zasrane podchody.
- Dobra, idź sobie. Myślałem, że jesteś ciekawa, co robiłem wtedy w lesie. - Dziewczyna od razu przymierzała się do wejścia. Czułem, że zaraz się odwróci z ciekawości i zostanie.
- Jeśli coś knujesz, to uwierz mi, że na pewno tego gorzko pożałujesz. Nie ufam Ci. - Powiedziała z poważnym wyrazem twarzy.
- Może spróbuj. - Oznajmiłem, krzyżując ręce.
- Nie ma takiej opcji. A teraz błagam, zacznij gadać coś związanego z tamtą nocą, bo szkoda mi czasu dla Ciebie.
- W porządku. Wiesz o tym, że mieszkam tutaj od niedawna, prawda?
- Taak? No i co z tego?
- Na początku nie mogłem się tutaj odnaleźć, ale z biegiem czasu poznałem tutaj nowych ludzi i wszystko wróciło jakoś do normy. Poza jednym...
- Poza czym? _Zapytała.
- Poza mną. Nie jestem już starym Harry'm z "One Direction". Jestem teraz Harry'm ze Snoodwods.
- A co to ma do rzeczy? Nie musisz mi się zwierzać ze swoich sekretów. NIGDY NIE ZOSTANIEMY PRZYJACIÓŁMI. Zapamiętaj to. - Ta dziewczyna nie ma pojęcia, że to co jej mówię jest czymś więcej niż sekretem. Kelly nie zdaję sobie sprawę, że rozmawia z pomocnikiem mordercy. W każdej chwili mogłaby to wykorzystać przeciwko mnie.
- Wtedy w lesie umówiłem się z nowymi kumplami. Oni prowadzą jakieś nielegalne interesy, dlatego to wszystko odbywało się w nocy. Oni zakazali mi ujawniać wszystko to, co jest z nimi związane. Teraz to i ja, jestem przywiązany do nich, dlatego tak zareagowałem, gdy Cię zauważyłem.
- Zaczekaj. Jakie interesy? Narkotyki?
- Nie mam pojęcia. - Jaka ona jest naiwna. Jestem pewien, że zgodzi się na wszystko. A co do walk, to dowie się w swoim czasie.
- Jakoś Ci nie wierzę. Jak to możliwe, że nic o nich nie wiesz, skoro jak to powiedziałeś... "jesteś do nich przywiązany"? Przyjaźnisz się z nimi to nie ma takiej opcji, żebyś nie wiedział czym się zajmują.
- Nie zależy mi na tym, żeby znać o nich prawdę. Czasami warto nie znać prawdy. Nawet tej najgorszej.
- To wszystko? - Zapytała.
- Chyba tak...
- Zaczekaj, Czegoś tutaj nie rozumiem. Straszyłeś mnie tylko, dlatego, żeby chronić swojej i kumpli prywatności?
- No tak. Po prostu znajdowałaś się w złym miejscu i o nieodpowiedniej porze. A co? Myślałaś, że jestem płatnym mordercom?
- Właśnie tak. - To dziwne, że przez cały czas stara się nie uśmiechać. Jak długo można wytrzymać z "Poker Face"?
- Haha. - Wybuchnąłem śmiechem.
- Czemu się śmiejesz? Co w tym jest tak zabawnego?
- To Ty jesteś zabawna.
- Niby dlaczego? Co Cię tak śmieszy? - Jaka ona jest dociekliwa. Jak tak dalej będzie wszędzie węszyć, to w życiu daleko nie zajdzie.
- Nie ważne. Zostawię to dla siebie. - Oznajmiłem nadal się uśmiechając. - Powiedziałem Ci co robiłem w lesie. Teraz Twoja kolej.
- Nie chcę o tym rozmawiać.
- Ale ja chcę.
- Co mnie obchodzi, że Ty chcesz? To jest moja prywatna sprawa.
- Jesteś pewna, że nie mogę Ci w żaden sposób pomóc? Wiem jak to jest stracić kogoś bliskiego... - Nie chętnie złapałem ją za rękę. Muszę się przyzwyczaić do tego typu rzeczy.
- Zaczekaj... Skąd wiesz, że mój ojciec nie żyje? - Zapytała podejrzliwie.
- Plotki się szybko rozchodzą. Jest mi przykro. Współczuję Ci. Nie wiem co zrobiłbym, gdyby mój tata umarł.
-  Kochałam go, dlatego muszę się dowiedzieć kto mu to zrobił. Wiesz... Trochę jest mi teraz głupio... Nie potrzebnie Cię o to osądzałam. Ale z drugiej strony to Twoja wina! Mogłeś mnie nie straszyć.
- Mi też jest trochę głupio... No, mogłem się trochę opanować. Jeśli chcesz to mogę Ci pomóc w szukaniu mordercy Twojego ojca.
- Nie, dzięki. Sama się pobawię w detektywa.
- Zawsze chciałem być detektywem.
- Może innym razem Ci się uda. Wolę się sama tym zająć. Ale mam do Ciebie prośbę. Wspomniałeś, że Twoja nowa paczka zajmuje się czymś nielegalnym... Może mógłbyś się ich popytać, czy nie widzieli czegoś podejrzanego?
- W porządku. To podaj mi swój numer. Dam Ci potem znać, jeśli się czegoś dowiem.
- Poczekaj. Zapiszę Ci na kartce. - Flash będzie ze mnie dumny. Teraz to na pewno wszystko się uda. Kelly nie jest taka zła. Mogłaby być trochę milsza. Jak trochę nad nią popracuję to taka właśnie będzie.
- Trzymaj. Tylko nie zgub. Drugi raz nie będę taka dobra.

                                                         ~~~ Oczami Justin'a ~~~

    Po wyczerpującym dniu, postanowiłem wcześniej położyć się spać. Otwierając drzwi od mieszkania, usłyszałem jakieś gwizdanie. Odwróciłem się i zauważyłem jak kilku umięśnionych facetów zmierza w moją stronę. Wyjąłem po kryjomu scyzoryk z kieszeni, po czym stanąłem w oczekiwaniu na nieznajomych.
      
                                                                          ⚝ ⚝ ⚝

Heeej! I jest 3 rozdział! Podoba się? ;D Trochę za krótki, co nie? Chyba poprzedni rozdział Wam się nie spodobał... zauważyłam to po liczbie komentarzy. LICZĘ NA SZCZERY KOMENTARZ! Napiszcie swoje twitter'y, jeśli chcecie być informowani o nextach. Przepraszam za wszystkie błędy. KOCHAM WAS I DO NEXTA! ~~ @agata_971012 xxx