Prolog.

    Wyobraź sobie siebie jako całkiem inną osobę. Zamknij oczy i spróbuj poczuć to, co ja czuję. Zacznijmy od tego, że mieszkasz w małym miasteczku o nazwie Snoodwords. Za wszelką cenne pragniesz wybić z tej dziury. Dookoła Ciebie biegnie las. Nie lubisz go, ale mimo to kochasz spacerować po nim. A zwłaszcza nocą, kiedy jesteś sama. Masz dość wszystkiego, ale się nie poddajesz. Przy życiu podtrzymuje Cię jedynie młodsza siostra. Zależy jej na Tobie. Starasz się być normalną nastolatką, ale na przeszkodzie ku temu stoi coś nietypowego. Coś, czego się bardzo wstydzisz. Nigdy nie chciałaś tak żyć. To Twoi rodzice wszystko zaplanowali.

     Poznaj historię dziewczyny, która na co dzień zmaga się z czymś kompletnie dla Ciebie nieznanym. Tą siedemnastoletnią dziewczyną jestem ja, Kelly McKain. Pewnie zastanawiasz się do czego zmierzam, prawda? Otóż mieszkam w domu pogrzebowym. Codziennie karawan podjeżdża pod mój dom i przywozi ciała zmarłych. Piwnica stanowi kostnicę oraz miejsce
 pracy mojej matki, Elizabeth. Moja mama jest makijażystą. Robi zmarłych na bóstwo. A tata... mój tata nie żyje. Rok temu wybrał się na ryby i zaginął. Policja kazała oswoić się z myślą, że prawdopodobnie ojciec nie żyje. Dwa dni temu znaleziono jego zwłoki, które były zakopane właśnie tutaj w lesie. Kochałam tatę. Codziennie tutaj przychodzę. Po prostu jak tutaj jestem to czuję jego obecność.
      Niespodziewanie usłyszałam jakiś krzyk. Przechodząc przez gęstwinę drzew, ujrzałam jakieś światło. Podążałam za odbijającym się jego blaskiem. W końcu stałam na tyle blisko, aby móc zobaczyć, dokąd prowadzi to światło. Przystanęłam przy jakimiś krzakami i obserwowałam przebieg wydarzeń. Na dróżce prowadzącej do starego opuszczonego domu, do którego nikt nie przyjeżdża od wielu lat, stało jakieś czarne auto. Już chciałam sprawdzić rejestrację, gdy nagle ono ruszyło. Pobiegłam za nim. Byłam pełna podziwu dla siebie, że się nie wywaliłam. Było wilgotno i do tego ciemno. Zobaczyłam, że auto przyspieszyło i zatrzymałam się, żeby złapać oddech. Po chwili ujrzałam czyjąś postać. Zaciekawiona, udałam się za szelestem liści. Byłam coraz bliżej tego osobnika. Zaledwie kilka metrów dzieliło mnie od niego. Chciałam jeszcze bardziej się przybliżyć, gdy nagle ten ktoś się odwrócił. Przestraszona, starałam się jemu przyjrzeć. Niestety nie było mi to dane, bo chłopak uciekł. Jedyne, co udało mi się zapamiętać, to ten niespotykany blask w oczach i ciemny kaptur, zakrywający jego twarz. Jego wyraz twarzy… niby starał się wypaść poważnie, ale jednocześnie było w nim coś takiego, jakby on sam czegoś się bał. Nieznajomy, ruszył w kierunku pędzącego auta. W mgnieniu oka wsiadł do niego i szybko odjechał. Nie umiem określić, jak szybko bije mi serce. Cały czas przypomina mi się ten moment, kiedy spojrzał się on na mnie. Przez chwilę, nie wiedziałam, co ze sobą zrobić. Po głowie krążyło mi mnóstwo pytań. Między innymi:, „Kim był ten chłopak?”, „Co on tutaj robił?”, „Czemu wystraszył się on na mój widok?". To zaledwie kilka pytań, na które muszę poznać odpowiedź. Nie spocznę dopóki nie dowiem się, kim jest ten chłopak w ciemnym kapturze.

                                                                        ⚝ ⚝ ⚝

No to mam za sobą prolog! ;D Mam nadzieję, że to opowiadanie spodoba się zarówno Directioners jak i Beliebers. Jeśli macie jakieś uwagi, pytania to śmiało piszcie! LICZĘ NA SZCZERY KOMENTARZ! Napiszcie swoje twitter'y, jeśli chcecie być informowani o nextach. Przepraszam, jeśli Was zanudziłam.  Przepraszam za wszystkie błędy. Pisanie prologów to słaba moja strona. KOCHAM WAS I DO NEXTA! ~~ @agata_971012 xxx